మల్లెమాల కధాకదంబం

  మీరే నా ప్రాణం  పడక గదిలో డబుల్ కాట్ మీద దిండ్లు రెండు వేసుకుని వెనకకి ఆనుకుని లా బుక్ ఒళ్ళో పెట్టుకుని దీక్షగా చదువుతున్నాడు గంగాధర్. ఓ పక్కన మరికొన్ని పుస్తకాలు ఉన్నాయి. రెండో పక్కన భార్య సర్వద పడుకుని ఉన్నది. ఎప్పుడూలాగనే ఒక పక్కకి ఒత్తిగిలి భర్త పొట్ట చుట్టూ చెయ్యి వేసి ఆదమరచి నిద్రపోతున్నది. అది అలవాటైన గంగాధర్ మరునాటి వాదించవలసిన కేసుకి సంబంధించిన పాయింట్లు చిన్న పుస్తకంలో నోట్ చేసుకుంటున్నాడు. ట్రాన్సిస్టర్ లో పాత తెలుగు పాటలు మంద్ర స్థాయిలో వినిపిస్తున్నాయి. ఎంత మ్యూజిక్ సిస్టంలు, స్మార్ట్ ఫోన్ లు ఉన్నా అతనికి రాత్రి పూట రేడియోలో మధుర గీతాలు, ఛాయా గీత్ ఇవి వినడమే ఇష్టం. మంచి పాయింట్ ఒకటి దొరికి నోట్ చేసుకుంటుండగా ఘంటసాల గానం అతని ధ్యాసను తనవైపు అయస్కాంతం లాగా లాక్కుంది. "మనసున మనసై బ్రతుకున బ్రతుకై". అతనికి ఒకప్పుడు ఎంతో ఇష్టమైన పాట ! బీ ఎల్ చదివే రోజుల్లో ఆ పాట అంటే పిచ్చి గంగాధర్ కి. తన మానసిక స్థితికి దగ్గరగా ఉన్నదని తనకి ఒక గాఢమైన నమ్మకం. ఏ పని చేస్తున్నా ఆ పాటే పెదవుల మీద ఆడుతూ ఉండేది. ఉండడానికి స్నేహితులు ఉన్నా ఎందుకో తనని పట్టించుకోవటంలేదని అపోహ లాంటిది అతన...

అబ్బాయే పుడతాడా  ?   నిస్త్రాణగా పడుకుని ఉన్న హేమ నుదుటి మీద వెచ్చని స్పర్శ తగిలేసరికి కళ్ళు తెరిచి చూసింది. తెల్లని డ్రెస్ మీద ఆకుపచ్చ థియేటర్ గౌన్ లో నవ్వుతూ నర్సు "ఏమ్మా ! నొప్పిగా ఉన్నదా ? పూర్తిగా అన్నీ తెలుస్తున్నాయా ? బాగా చెమటలు పట్టేసి డెలివరి అయిపోగానే మైకంలోకి వెళ్లి పోయారు" అన్నది. నీరసంగా తల ఊపి ఏదో అడగబోయింది కానీ పీలగా వచ్చింది గొంతు. "అర్ధమైంది ! చక్కగా ముద్దులొలుకుతోంది పాప ! గురువారం ! లక్ష్మీ దేవి" అని బుగ్గ పుణుకుతూ తెల్లటి బట్టలలో చుట్టిన పాపని పక్కన పడుకోబెట్టింది. గుండె ఝల్లుమంది హేమకి. బాబు అంటుందేమో ఆని ఆశ పడింది. ఆమెకి పాపైనా ఇష్టమే. భర్త బాబు కావాలని అనుకుంటున్నాడు. ఎలా స్పందిస్తాడో అని ఒక క్షణం భయపడింది. కానీ జువాలజీ ఎమ్మెల్సీ చేసింది కాబట్టి ఆడపిల్లైనా మగపిల్లాడైనా మగవాడిదే కదా బాధ్యత అని బింకంగా అనుకుంది. ఐనా మనసులో ఏ మూలో బెరుకు పీకుతూనే ఉంది. ******* ********* అక్కడ ఇంట్లో హేమ తండ్రి సుందర రావు వియ్యంకుడికి ఫోన్ చెయ్యడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు కానీ స్విచ్ ఆఫ్ అనే వస్తోంది. అల్లుడు రత్నాకర్ నంబరూ అంతే. రెండు మూడు స...

  నా చిన్నప్పుడు నేను రోజూ చూసి, ఇప్పటికీ మదిలో గాఢమైన ముద్ర వేసిన, మరీ గాఢంగా ముద్ర వెయ్యకపోయినా చప్పున గుర్తు వచ్చే వ్యక్తుల గురించి నా జ్జాపకాలు ఇవి. అందరికీ ఇటువంటి వారు ఉండే ఉంటారు. మొట్టమొదటి గా గుర్తొచ్చేది సోమయ్య. మా గవర్నర్ పేటకి పోస్ట్ మాన్ ! ఉదయం 10:30- 11:00 గంటలకి "పోస్ట్!" అనే కేక మా ఇంట్లో వారందరికీ చెవుల్లో మోగుతునే ఉంటుంది. ఖాకీ డ్రెస్, టోపీ పెట్టుకుని ఎడమ చేతిలో బొత్తిగా ఉన్న ఉత్తరాలతో‌, భుజానికి తగిలించిన సంచీలో ప్యాకెట్లు, రిజిస్టర్ పోస్టులు వేసుకుని వచ్చేవాడు. ఎండాకాలంలో లేట్ గా వస్తే కాస్సేపు ముందు వసారాలో బల్లమీద కూర్చుని మేమిచ్చిన కుండలో నీళ్లు త్రాగి సేదతీరి మళ్ళీ బయల్దేరేవాడు. మా అందరితోటీ సరదాగా కబుర్లు చెప్పేవాడు. నాకు కొద్దిగా జ్ఞానం వచ్చే సరికి మా ఇద్దరు అక్కల పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాయి. వాళ్ళు ఉన్నపుడు, స్పెషల్ గా వాళ్ళని పక్కకి పిలిచి ఉత్తరాలు వాళ్ళ చేతిలో పెట్టేవాడు. లేదా వస్తూనే " ఇవాళేం లేవు చిన్నమ్మా ! " అని పెదవి విరిచేవాడు. మా ఇంటి వ్యక్తిలాగే ఉండే వాడు. మా ఇంట్లో పెళ్ళిళ్ళ వంటి కార్యాలకి తప్పకుండా పిలుపు అందుకునేవాడు, పాల్గొనే వాడు కూ...

  నన్ను ఐదో యేడు వచ్చేదాకా బళ్ళో వెయ్యలేదు. మా మామ్మ ముద్దు కొంత, ఆ రోజుల్లో కేజీలు లేవు ఇది రెండో కారణం ! అంతగా గుర్తులేని ఆ రోజుల్లో నుంచి మరచిపోలేని వ్యక్తి సత్యవతి. అప్పట్లో ఏమేం ఆటలాడే వాడినో గుర్తులేదు కానీ ఉదయం పదయ్యే సరికి ఓ కంచు గ్లాసు వేసుకుని తయారయేవాడిని. నీలంరంగు చీర కట్టుకుని పదీ పదిన్నర మధ్య వచ్చేదామె. నెత్తిమీద నల్లని ముంతల సెట్టు ! ఆమె కనిపించగానే "అమ్మా ! గొల్లొచ్చిందీ !" అని గావుకేక పెట్టేవాణ్ణి. ముంతలు దింపుకుని మొట్టమొదలు నా కంచు గ్లాసులో అరచెయ్యి నిండుగా పెరుగు బిళ్ళ వేసేది. అవును ! చేత్తోనే ! ఆదివారాలు, శెలవు రోజుల్లో మా అక్కలూ తయారయే వారు. ఆమెయే సత్యవతి. మాకు ఆస్థాన గొల్ల. నాకు పది పన్నెండు యేళ్ళు వచ్చేదాకా పెరుగు పోసేది. పుల్లగా ఉన్నా మాకెంతో నచ్చేదా పెరుగు. మా ఇంటి ఎదురుగా బొగ్గుల అడితి లో సుబ్బమ్మ పాలు పోసేది. తోడు పెట్టడం అదీ మా మామ్మకి అలవాటు లేదు. మా అమ్మ పాడి ఉన్న ఇంట్లో నుంచి వచ్చినా మామ్మకి ఎదురు చెప్పలేదు. వేసవిలో మా అమ్మమ్మ గారి ఊరు వెళ్ళినపుడు కమ్మటి తోడు పెట్టిన గడ్డపెరుగు లొట్టలేసుకుంటూ తిన్నా, విజయవాడ వచ్చిన తర్వాత మళ్ళీ ఆ పుల్లటి పెరుగ...

మదర్స్ డే శనివారం షాపింగ్ మాల్ లో రెడీమేడ్ సెక్షన్లో ఎదురుపడ్డ సంజనని సంభ్రమంగా పలకరించింది సుభాషిణి. "హాయ్ ! సంజనా ! ఏమిటి తీరికగా షాపింగ్ కి వచ్చావ్ ! ఏమిటి విశేషం ?" అంది. చిరునవ్వుతో "రేపు ఆదివారం మదర్స్ డే కదా అమ్మకి గిఫ్టు కొందామని వచ్చాను" అన్నది సంజన. సంజన, సుభాషిణి ఒకే సాఫ్ట్ వేర్ కంపెనీ లో సహ ఉద్యోగినులు. సరిగ్గా వారం రోజుల క్రితమే ఆ కంపెనీలో చేరినా ఆజన్మస్నేహితురాళ్ళలాగా కలిసిపోయారు. "కొనడం అయిపోయిందా ? కొనాలా ?" అన్న సుభాషిణితో "అయిపోయింది సుభా! ఇంకా ఇంటికి వెళ్లిపోదామనుకుంటుండగా నువ్వు కనిపించావు. పద ఫుడ్ కోర్ట్ కి వెళ్లి కాస్త కాఫీ తాగుదాం" అంది సంజన. కాఫీ ఆర్డర్ ఇచ్చాక కుతూహలంగా అడిగింది సుభాషిణి "ఇంతకీ ఏం కొన్నావు మీ అమ్మగారికి గిఫ్టు ?" మెరిసే కళ్ళతో చెప్పింది సంజన "లేటెస్ట్ ఫ్యాషన్ సూట్ , పార్కర్ పెన్ సెట్టూనూ" "అమ్మగారికి సూట్ ఏమిటి సంజనా ?" ఆశ్చర్యంగా అడిగింది సుభాషిణి. "నీకు చెప్పలేదు కదూ ? నేను అమ్మ అనేది అమ్మ కాదు. నాకు ఏడేళ్ళ వయసులో తెలిసీ తెలియని వయసులో అమ్మ పోయింది. ఆ తర్వాత అమ్మ అన్న ల...

హాస్పిటల్ ఇంక మూసేద్దామని అనుకుంటుండగా బయట వెయిటింగ్ హాలులో కలకలం. "లోపలికి పదా ! నీ జిమ్మడ ! గొంతు పిసికేసినప్పుడున్న ధయిర్నం ఏ సిమ్హాచలం కొండెక్కిందీ ? డాక్టరు బావుకి దణ్ణఁవెట్టు ! బుర్రకెక్కుతోందా ? ఇంకా మత్తు దిగనేదా ?" తల మీద ఓ గుడ్డ గట్టిగా అదిమిపెట్టి పెనిమిటిని లోపలకి తోసుకుంటూ ఒచ్చింది పైడిపల్లి. పాత పేషెంట్లే ! హాస్పిటల్ రోడ్ చివర్లోనే అపార్ట్మెంట్ లో వాచ్ మాన్ గా చేస్తాడు అప్పలకొండ. భార్య ఇస్త్రీ బండి నడుపుతూంటుంది. "బావూ ! ఈడి బుర్ర పగిల్నాది. రగతం ఆగట్నేదు. కుట్లేయాలంటారా ? కుసింత సూడు బావూ " గబగబా డ్రెస్సింగ్ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్లి టేబుల్ మీద పడుకోబెట్టి జుట్టుకంటిన రక్తం తుడిచి చూద్దును కదా ! ఓ నాలుగంగుళాల గాయం. నర్సుతో కుట్లు వేసే సరంజామా సిద్ధం చెయ్యమని చెప్పి చేతులు సబ్బు తో శుభ్రం చేసుకుంటూ పైడితల్లి దగ్గర వివరాలు సేకరించాను. రోజూలాగనే సాయంత్రం ఏడు గంటల వేళ డ్యూటీ నుంచి జారుకుని పక్క వీధిలో బెల్ట్ షాప్ కి వెళ్లి గబగబా రెండు పెగ్గుల మందు తాగేసే సరికి పాత నేస్తం ఒహడు కనబడి ఇంకో రెండు పెగ్గులు పోయించాడట. ఇంకేం ! డోసెక్కువై ఇంటికొచ్చి చేపల పులుసు చెయ...

 అమ్మ చేతి ముద్ద “ నేను వాడు 1వతరగతి నుండి కలసి చదువుకున్నాము మా నాన్న ఆఫీసరు వాడి నాన్న ఇళ్లలో పూజలు పునస్కారాలు చేయించే బ్రాహ్మణుడు. పైగా సంతానము ఎక్కువ రాబడి తక్కువ నా ప్రండ్ ఇంట్లో పెద్దవాడు. వాడికి ఆకలి ఎక్కువ తల్లి భర్త ఏమైనా ఒకటి రెండు రూపాయలు తెస్తే ఆపూటకి ఆఇంట్లో వంట అయ్యేది. అదైనా కూర అరుదుగా చేసుకునేవారువాళ్లింట్లో ఎక్కువ పెసరపచ్చడే చేసుకునేవారు అది చూస్తూనే వాడు ఏడ్చేవాడు. మా ఇంట్లో 3,4 పప్పు కూర పచ్చడి పులుసు కాని రసము కాని అమ్మ చేసేది. దానికి తోడు గడ్జపెరుగు ఎప్పుడైన వాణ్ణి ఇంటికి భోజనానికి తీసుకుని వచ్చేవాణ్ణి. కరివేపాకు కూడ మిగలకుండా పెట్టినదంతా తినేవాడు. నేను సగం తిని తిన్నట్టు తిని పారేసేవాణ్ణి. వాడు తృప్తిగ తిని "అమ్మగారు మీరు చాలా బాగా వండుతారండి" అనేవాడు సంతోషముగా మేము అలాగే ఫ్రండ్షిప్ maintain చేస్తున్నాము సడన్ గా నాన్నకి ప్రమోషన్ ట్రాన్ఫరు వచ్చింది హైదరాబాద్ కి మేము వెళ్లే రోజు నేను వాడు ఎంతో ఏడ్చాము. ఇద్దరిది ఏడేళ్ల ఫ్రెండ్ షిప్ మరి. హైదరాబాద్లో నా చదువు పూర్తి అయి బ్యాంక్ లో జాయిన్ అయ్యాను . పెళ్లి కూడ అయింది కాని నా చిన్నప్పటి ఫ్రండుని మరచిపోలేకపోయా...