మల్లెమాల కధాకదంబం

  నా చిన్నప్పుడు నేను రోజూ చూసి, ఇప్పటికీ మదిలో గాఢమైన ముద్ర వేసిన, మరీ గాఢంగా ముద్ర వెయ్యకపోయినా చప్పున గుర్తు వచ్చే వ్యక్తుల గురించి నా జ్జాపకాలు ఇవి. అందరికీ ఇటువంటి వారు ఉండే ఉంటారు. మొట్టమొదటి గా గుర్తొచ్చేది సోమయ్య. మా గవర్నర్ పేటకి పోస్ట్ మాన్ ! ఉదయం 10:30- 11:00 గంటలకి "పోస్ట్!" అనే కేక మా ఇంట్లో వారందరికీ చెవుల్లో మోగుతునే ఉంటుంది. ఖాకీ డ్రెస్, టోపీ పెట్టుకుని ఎడమ చేతిలో బొత్తిగా ఉన్న ఉత్తరాలతో‌, భుజానికి తగిలించిన సంచీలో ప్యాకెట్లు, రిజిస్టర్ పోస్టులు వేసుకుని వచ్చేవాడు. ఎండాకాలంలో లేట్ గా వస్తే కాస్సేపు ముందు వసారాలో బల్లమీద కూర్చుని మేమిచ్చిన కుండలో నీళ్లు త్రాగి సేదతీరి మళ్ళీ బయల్దేరేవాడు. మా అందరితోటీ సరదాగా కబుర్లు చెప్పేవాడు. నాకు కొద్దిగా జ్ఞానం వచ్చే సరికి మా ఇద్దరు అక్కల పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాయి. వాళ్ళు ఉన్నపుడు, స్పెషల్ గా వాళ్ళని పక్కకి పిలిచి ఉత్తరాలు వాళ్ళ చేతిలో పెట్టేవాడు. లేదా వస్తూనే " ఇవాళేం లేవు చిన్నమ్మా ! " అని పెదవి విరిచేవాడు. మా ఇంటి వ్యక్తిలాగే ఉండే వాడు. మా ఇంట్లో పెళ్ళిళ్ళ వంటి కార్యాలకి తప్పకుండా పిలుపు అందుకునేవాడు, పాల్గొనే వాడు కూ...

  నన్ను ఐదో యేడు వచ్చేదాకా బళ్ళో వెయ్యలేదు. మా మామ్మ ముద్దు కొంత, ఆ రోజుల్లో కేజీలు లేవు ఇది రెండో కారణం ! అంతగా గుర్తులేని ఆ రోజుల్లో నుంచి మరచిపోలేని వ్యక్తి సత్యవతి. అప్పట్లో ఏమేం ఆటలాడే వాడినో గుర్తులేదు కానీ ఉదయం పదయ్యే సరికి ఓ కంచు గ్లాసు వేసుకుని తయారయేవాడిని. నీలంరంగు చీర కట్టుకుని పదీ పదిన్నర మధ్య వచ్చేదామె. నెత్తిమీద నల్లని ముంతల సెట్టు ! ఆమె కనిపించగానే "అమ్మా ! గొల్లొచ్చిందీ !" అని గావుకేక పెట్టేవాణ్ణి. ముంతలు దింపుకుని మొట్టమొదలు నా కంచు గ్లాసులో అరచెయ్యి నిండుగా పెరుగు బిళ్ళ వేసేది. అవును ! చేత్తోనే ! ఆదివారాలు, శెలవు రోజుల్లో మా అక్కలూ తయారయే వారు. ఆమెయే సత్యవతి. మాకు ఆస్థాన గొల్ల. నాకు పది పన్నెండు యేళ్ళు వచ్చేదాకా పెరుగు పోసేది. పుల్లగా ఉన్నా మాకెంతో నచ్చేదా పెరుగు. మా ఇంటి ఎదురుగా బొగ్గుల అడితి లో సుబ్బమ్మ పాలు పోసేది. తోడు పెట్టడం అదీ మా మామ్మకి అలవాటు లేదు. మా అమ్మ పాడి ఉన్న ఇంట్లో నుంచి వచ్చినా మామ్మకి ఎదురు చెప్పలేదు. వేసవిలో మా అమ్మమ్మ గారి ఊరు వెళ్ళినపుడు కమ్మటి తోడు పెట్టిన గడ్డపెరుగు లొట్టలేసుకుంటూ తిన్నా, విజయవాడ వచ్చిన తర్వాత మళ్ళీ ఆ పుల్లటి పెరుగ...

మదర్స్ డే శనివారం షాపింగ్ మాల్ లో రెడీమేడ్ సెక్షన్లో ఎదురుపడ్డ సంజనని సంభ్రమంగా పలకరించింది సుభాషిణి. "హాయ్ ! సంజనా ! ఏమిటి తీరికగా షాపింగ్ కి వచ్చావ్ ! ఏమిటి విశేషం ?" అంది. చిరునవ్వుతో "రేపు ఆదివారం మదర్స్ డే కదా అమ్మకి గిఫ్టు కొందామని వచ్చాను" అన్నది సంజన. సంజన, సుభాషిణి ఒకే సాఫ్ట్ వేర్ కంపెనీ లో సహ ఉద్యోగినులు. సరిగ్గా వారం రోజుల క్రితమే ఆ కంపెనీలో చేరినా ఆజన్మస్నేహితురాళ్ళలాగా కలిసిపోయారు. "కొనడం అయిపోయిందా ? కొనాలా ?" అన్న సుభాషిణితో "అయిపోయింది సుభా! ఇంకా ఇంటికి వెళ్లిపోదామనుకుంటుండగా నువ్వు కనిపించావు. పద ఫుడ్ కోర్ట్ కి వెళ్లి కాస్త కాఫీ తాగుదాం" అంది సంజన. కాఫీ ఆర్డర్ ఇచ్చాక కుతూహలంగా అడిగింది సుభాషిణి "ఇంతకీ ఏం కొన్నావు మీ అమ్మగారికి గిఫ్టు ?" మెరిసే కళ్ళతో చెప్పింది సంజన "లేటెస్ట్ ఫ్యాషన్ సూట్ , పార్కర్ పెన్ సెట్టూనూ" "అమ్మగారికి సూట్ ఏమిటి సంజనా ?" ఆశ్చర్యంగా అడిగింది సుభాషిణి. "నీకు చెప్పలేదు కదూ ? నేను అమ్మ అనేది అమ్మ కాదు. నాకు ఏడేళ్ళ వయసులో తెలిసీ తెలియని వయసులో అమ్మ పోయింది. ఆ తర్వాత అమ్మ అన్న ల...

హాస్పిటల్ ఇంక మూసేద్దామని అనుకుంటుండగా బయట వెయిటింగ్ హాలులో కలకలం. "లోపలికి పదా ! నీ జిమ్మడ ! గొంతు పిసికేసినప్పుడున్న ధయిర్నం ఏ సిమ్హాచలం కొండెక్కిందీ ? డాక్టరు బావుకి దణ్ణఁవెట్టు ! బుర్రకెక్కుతోందా ? ఇంకా మత్తు దిగనేదా ?" తల మీద ఓ గుడ్డ గట్టిగా అదిమిపెట్టి పెనిమిటిని లోపలకి తోసుకుంటూ ఒచ్చింది పైడిపల్లి. పాత పేషెంట్లే ! హాస్పిటల్ రోడ్ చివర్లోనే అపార్ట్మెంట్ లో వాచ్ మాన్ గా చేస్తాడు అప్పలకొండ. భార్య ఇస్త్రీ బండి నడుపుతూంటుంది. "బావూ ! ఈడి బుర్ర పగిల్నాది. రగతం ఆగట్నేదు. కుట్లేయాలంటారా ? కుసింత సూడు బావూ " గబగబా డ్రెస్సింగ్ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్లి టేబుల్ మీద పడుకోబెట్టి జుట్టుకంటిన రక్తం తుడిచి చూద్దును కదా ! ఓ నాలుగంగుళాల గాయం. నర్సుతో కుట్లు వేసే సరంజామా సిద్ధం చెయ్యమని చెప్పి చేతులు సబ్బు తో శుభ్రం చేసుకుంటూ పైడితల్లి దగ్గర వివరాలు సేకరించాను. రోజూలాగనే సాయంత్రం ఏడు గంటల వేళ డ్యూటీ నుంచి జారుకుని పక్క వీధిలో బెల్ట్ షాప్ కి వెళ్లి గబగబా రెండు పెగ్గుల మందు తాగేసే సరికి పాత నేస్తం ఒహడు కనబడి ఇంకో రెండు పెగ్గులు పోయించాడట. ఇంకేం ! డోసెక్కువై ఇంటికొచ్చి చేపల పులుసు చెయ...

 అమ్మ చేతి ముద్ద “ నేను వాడు 1వతరగతి నుండి కలసి చదువుకున్నాము మా నాన్న ఆఫీసరు వాడి నాన్న ఇళ్లలో పూజలు పునస్కారాలు చేయించే బ్రాహ్మణుడు. పైగా సంతానము ఎక్కువ రాబడి తక్కువ నా ప్రండ్ ఇంట్లో పెద్దవాడు. వాడికి ఆకలి ఎక్కువ తల్లి భర్త ఏమైనా ఒకటి రెండు రూపాయలు తెస్తే ఆపూటకి ఆఇంట్లో వంట అయ్యేది. అదైనా కూర అరుదుగా చేసుకునేవారువాళ్లింట్లో ఎక్కువ పెసరపచ్చడే చేసుకునేవారు అది చూస్తూనే వాడు ఏడ్చేవాడు. మా ఇంట్లో 3,4 పప్పు కూర పచ్చడి పులుసు కాని రసము కాని అమ్మ చేసేది. దానికి తోడు గడ్జపెరుగు ఎప్పుడైన వాణ్ణి ఇంటికి భోజనానికి తీసుకుని వచ్చేవాణ్ణి. కరివేపాకు కూడ మిగలకుండా పెట్టినదంతా తినేవాడు. నేను సగం తిని తిన్నట్టు తిని పారేసేవాణ్ణి. వాడు తృప్తిగ తిని "అమ్మగారు మీరు చాలా బాగా వండుతారండి" అనేవాడు సంతోషముగా మేము అలాగే ఫ్రండ్షిప్ maintain చేస్తున్నాము సడన్ గా నాన్నకి ప్రమోషన్ ట్రాన్ఫరు వచ్చింది హైదరాబాద్ కి మేము వెళ్లే రోజు నేను వాడు ఎంతో ఏడ్చాము. ఇద్దరిది ఏడేళ్ల ఫ్రెండ్ షిప్ మరి. హైదరాబాద్లో నా చదువు పూర్తి అయి బ్యాంక్ లో జాయిన్ అయ్యాను . పెళ్లి కూడ అయింది కాని నా చిన్నప్పటి ఫ్రండుని మరచిపోలేకపోయా...

బన్నీ "బన్నీ ! నీ రూమ్ ఒక పెద్ద మెస్ ! అడుగు పెట్టడానికి టెరర్ వచ్చేస్తోంది. ఎక్కడ మొదలెట్టి ఏ రూట్లో వెళ్ళాలో ఐ యామ్ అబ్సొల్యూట్లీ ఇన్ డార్క్. సర్దుదామంటే నా వల్ల కాలేదు. నువ్వు ఆడుకునేటప్పుడు తీసిన బొమ్మలు, పుస్తకాలు పనైపోగానే అక్కడే పెట్టెయ్యమని ఐ టోల్డ్ యూ ధౌజండ్స్ ఆఫ్ టైమ్స్ !" పదేళ్ళ కొడుకు మీద ఫైరైపోతోంది వత్సల. కోరగా తల్లి వైపు చూసి తను చేస్తున్న పని కంటిన్యూ చేశాడు బన్నీ అనబడే బంగారుబాబు. "ఏం చేస్తున్నావు? ఇంకో కోతి పనేమీ కాదు కదా ?" అంటూనే "కెవ్వు" న కేక పెట్టింది వత్సల. "ఓ మై గాడ్ ! అది డాడీ పాస్ పోర్టురా ! భగవంతుడా ! ఏమిటీ పరీక్ష నాకు ?" కళ్ళ నీళ్ళ పర్యంతమై గభాలున బన్నీ చేతిలో నుంచి భర్త గిరిధర్ పాస్ పోర్ట్, దానితో పాటు మార్కర్ పెన్ లాగేసుకుంది. ఒక్క క్షణం ఆలస్యమైతే గిరిధర్ ఫోటోకి మీసాలు వచ్చేసేవి. "యూ మొరోన్ ! ఇంబెసిల్ ! ఆ ఫోటో పాడైతే డాడీ కంపెనీ వాళ్ళు పింక్ స్లిప్ కూడా ఇవ్వకుండా ఊస్ట్ చేసేస్తారు. ఇప్పటికే ఒకసారి నీళ్ళలో తడిస్తే చచ్చీచెడి ఆఫీస్ వాళ్ళు కొత్తది తెప్పించారు. డాడీకి ఫైన్ కింద ఐదొందల డాలర్లు ఒదిలిపోయాయి తెలుసా ? ...

కాకతాళీయం అర్జెంట్ పనిమీద మిత్రుడు మురళి ని తీసుకుని ఏలూరు రోడ్డు మీద గవర్నర్ పేట నుంచి గుణదల పడవల రేవు సెంటర్ కి జోరుగా యాక్టివా మీద పోతున్న రామారావుకి చుట్టుగుంట సెంటర్ దగ్గర సడన్ బ్రేక్ వేశాడు బాబాయి(అదే పోలీసు బాబాయి). "ఏంటి సార్ ! రెడ్ లైటు చూస్కోరా ? లేకపోతే ఫాష్ట్ గా వెళ్లి పోతే నేనాపలేనని ధీమానా ?" కొంచం మర్యాద, బోలెడు వెటకారం రంగరించి హుంకరించాడు ఎంకట సామి. "సారీ సార్ ! అర్జెంట్ పని ఉండి ఆ ఆలోచనలో సిగ్నల్ చూళ్ళేదు సాఆఆర్ !" ఏడుపు తక్కువ బతిమాలే స్వరంలో వేడుకున్నాడు రామారావు. "అర్జెంట్ ఐతే ఇంకా ఎగష్ట్రా జాగర్త లో పోవాలి గదా సార్ ! ఫోటో తీసుకునుంటే తర్వాత వెళ్లి మీ సేవ లో ఫైను కట్టుకునే పని. నాకు సమయానికి సెల్ హాంగ్ అయింది, మీరు నాకు హాండోవర్ అయారు ! ఇప్పుడు చలానా చించాలంటే ఓ పావుగంటైనా పడుతుందే ! పాపం !" అని కొంచెం హాస్యం కూడా మిళాయించాడు ఎంకట సామి. "మరి నా ముందు వెళ్ళిపోయిన హీరో పాషన్ ప్లస్ బండీని ఆపలేదేం సార్ ?" ఉక్రోషంగా అడిగాడు రామారావు. "ఆడికి టైం బాగుంది సార్ ! నేనాపేలోపే జంప్ !" అని "ఐనా వాడి నంబర్ కూడా నోట్ చేసుకోలే...

 బ్రతుకున బ్రతుకై  సోఫాలో కూర్చున్న ఆమె, తన కాళ్ళ దగ్గర నేల మీద కూర్చుని ఒడిలో తల పెట్టుకుని, తన్మయత్వంతో భర్త చెప్తున్న మాటలు వింటోంది . " లలితా ! ఒక వాక్యం జీవితాన్ని మలుపు తిప్పుతుందని ఇదివరకు ఎవరైనా అంటే నవ్వేసే వాడినేమో ! ఇప్పుడు మనస్ఫూర్తిగా నమ్ముతున్నాను". ******* అమ్మా ! బయటినుంచి ఏమైనా కావాలా ఇంట్లోకి ?" కేకేశాడు అనంత్ షూస్ లేసులు కట్టుకుంటూ. "పాలు రెండు పాకెట్లు పట్టుకుని రా. ఇంకేమీ వద్దు. అన్నట్లు ఇవాళ లాయరుగారు రమ్మన్నారు.గుర్తుందిగా ?" "గుర్తుందిలే !" కొంచెం విసుగ్గా అన్నాడు. కానీ తల్లిని మనసులోనే తిట్టుకున్నాడు . బయటకి వచ్చి స్కూటర్ స్టార్ట్ చేస్తూ తనని కూడా తిట్టుకున్నాడు. అనంత్ భార్యని పుట్టింట్లో ఒదిలేసి మూడేళ్ళైంది. తల్లి తండ్రులు చేసిన పెళ్ళే ! ఏడేళ్ళ తరువాత గర్భిణి వచ్చి ఆడ పిల్ల పుట్టింది . అది కూడా ఎన్నో హార్మోన్ మందులు వాడాక. ఆ హార్మోన్ ల వలన లలితకి బాగా ఒళ్లు వచ్చేసింది. పుట్టిన ఆడపిల్ల చిదిమి దీపం పెట్టినట్లు ఉండేది . అనంత్ కి ఎంతో ముద్దుగా ఉండేది. కానీ విధి వశాత్తు పిల్ల పుట్టిన రెండో నెలలో అనంత్ తండ్రి హఠాత్తుగా న...